Raffaele Celentano

Ik ben opgegroeid in Zuid-Italië in een katholiek arbeidersgezin. In mijn familie bestonden geen artistieke tradities, dat merkte ik al op jonge leeftijd toen ik ontdekte dat ik de dingen anders zag dan de meeste mensen. De beelden die ik toen zag vond ik pas veel later in mijn leven weer terug in de fotografie. Mijn werk is voornamelijk geïnspireerd door film, de schoonheid van mijn geboorteland en de onvoorwaardelijke liefde van mijn moeder. Ik keek in mijn jeugd naar de zwart-witfilms van Fellini, Antonioni, Pasolini en veel anderen. Ik realiseerde me dat beelden sterke emoties kunnen oproepen en een fantastische wereld kunnen weergeven. Niet minder fantastisch was de wereld om me heen. Aan de prachtige kust van Sorrento en Amalfi heb ik mijn gevoel voor schoonheid en licht te danken.

 De Italiaanse collectie is voornamelijk ontstaan door het feit dat ik aandachtig naar de wereld kijk en dat is dus vaak op dezelfde plek als waar ik ben geboren. Mijn werken worden gekenmerkt door datgene wat ik zelf ben. Je moet trouw blijven aan jezelf. Je werk moet jezelf op de een of andere manier weerspiegelen en uit je hart komen.

Raffaele Celentano, 2019

Bekijk mijn collectie

Diego Arbore

Diego Arbore is fotograaf, regisseur, scenarioschrijver, videomaker en grafisch reclamespecialist, in straatfotografie, reportage fotografie, documentaires en videoclips. Hij woont in Genua.

Zijn foto’s worden vooral gekenmerkt door de aanwezigheid van levende wezens, zowel mens als dier, door de aanwezigheid in de vorm van schaduwen en metafysische figuren, die worden afgebeeld in de spontaniteit van het ogenblik in het dagelijks leven of in hun natuurlijke habitat. Licht, schaduw en kleur zijn het overheersende karakter van een foto die de ziel en de spiritualiteit versterken, met surrealisme en abstracte landschappen die vaak grenzen aan de werkelijkheid. In de beginjaren van zijn carrière leverde hij foto’s aan tijdschriften als Gulliver Viaggi en Era Suberba, waar hij jarenlang de column ‘de man met de koffer’ verzorgde.

Diego organiseert sinds 2013 regelmatig tentoonstellingen, voornamelijk over Genua, en werkt samen met fotografie studio’s in London en Tokio die zijn werken tentoonstellen. Ook bespeelt hij meerdere instrumenten en componeert hij muziek.

Bekijk mijn collectie

Lorenzo Grifantini

Lorenza Grifantini is architect en oprichter van een succesvol architectenbureau. Architectuur en fotografie zijn om de een of andere manier met elkaar verweven. Ze relateren beide aan het idee van ruimte, driedimensionaliteit en mensen die deel uitmaken van de omgeving.  Lorenzo vertelt: ‘Het leren van die discipline fotografie was voor mij een natuurlijk en organisch proces. Vergeleken met een proces op hety gebied van architectuur wat van plan tot uitwerking jarne kan duren, is fotografie iets waarin ik mijn creativiteit in een korter tijdsbestek vorm kan geven.  

Er hebben reportage’s met mijn foto’s gestaan Vice magazine, Causette Magazine, Norwegian Airlines Magazine, L’oeil de la Photographie, Stern Magazine, Nat Geo Italia, Donna La Repubblica, Die Zeit, Lens Culture en Photovogue voor Vogue Italia. Ook heb ik een aantal reclame compagnes gedaan, waaronder één voor Vodafone, met een van mijn foto’s van de serie “Italian summer” die zij hebben gebruikt voor hun zomercampagne in Nederland, en Stella Artois heeft een van mijn foto’s gekozen voor hun reclamecampagne in België. 

Bekijk mijn collectie

Anita Spooren

Anita spooren (1966) woont in Boxtel (Nederland).

In april 2015 ging ze naar Berlijn en daar maakte ze voor het eerst kennis met urban exploring: het bezoeken en fotograferen van verlaten gebouwen. Sinds dat moment is ze geïnfecteerd met het Urbex virus ‘. Om haar foto’s te maken, reist ze naar verschillende Europese landen om te zoeken naar verlaten huizen, kastelen, fabrieken, ziekenhuizen en treinen. De Urbex wereld is een zeer gesloten wereld, waarin het heel belangrijk is om een netwerk te hebben‘, aldus Anita.
‘Locaties worden in feite niet vermeld. Dit om te voorkomen dat mensen met slechte bedoelingen de sites plunderen of vernietigen. De code in de wereld van urban exploring is: ‘you only take pictures, leave nothing but footprints…. Kortom, je zult niets breken om binnen te komen en je zult niets aanraken of meenemen. Je fotografeert het zoals je het aantreft. Eigenlijk is het niet helemaal legaal. Je bent immers op privéterrein.’

 ‘Eenmaal binnen word ik me bewust van de muffe geur van schimmels en rottend hout. Wandelend op gebroken glas en puin geniet ik van de bladderende en afbrokkelende muren en speur ik naar potentiële gevaren van rotte vloeren en trappen. Ondertussen vraag ik me af wat is hier gebeurd... ? Wat is de geschiedenis van dit gebouw? Waarom bekommert niemand zich hier meer om? Op zoek naar mooie lichtinval, verval en detail pak ik mijn camera en statief en ga aan de slag. Wat mij aantrekt is het hele verhaal. De zoektocht naar locaties, de gedegen voorbereiding vooraf  en vertrekken in de vroege ochtend met de opwinding over wat we zullen aantreffen. Worden we niet betrapt? En natuurlijk de zoektocht naar mooie composities in moeilijke lichtomstandigheden.’

‘Als de sfeer van het gebouw goed terug te vinden is in de foto, als ik op een mooie manier het licht heb weten te vangen, of een detail heb weten vast te leggen, ben ik tevreden.’

 

Herbert Grabe

 

 

Herbert Grabe is geboren in Auerbach, een kleine stad in de deelstaat Beieren.

In zijn jeugd is hij afgestudeerd aan de, toen nog bestaande, beroemde Artist School (Amsterdam/München), waar hij zich focuste op schilderen en tekenen. Later heeft hij zichzelf de kunst van het fotograferen aangeleerd, in connectie met kunst in het algemeen. Na zijn studie werkte hij als managing director van een onderwijsinstituut op het gebied van milieu en natuurbehoud.
Hij is vooral geïnteresseerd in natuurfotografie, waarmee hij aan verscheidene tentoonstellingen heeft deelgenomen.
Sinds 1999 werkt hij als zelfstandig fotograaf en ontwerper op het gebied van zowel hernieuwbare energie als natuur- en reisfotografie.
Zijn fotografische focus ligt vooral in de Italiaanse regio’s Abruzzo (de herderscultuur, portretten, landschappen) en andere delen van (zuid) Italië zoals Sicilië en Sardinië.

Hans Madej

Hans Madej (1953-2021) woonde in München. Hij studeerde journalistiek, literatuur en kunstgeschiedenis voordat hij in 1980 als autodidact begon met fotograferen. In 1982 begon hij zijn fotojournalistieke werk met reportages en kleuressays voor GEO, Stern, Merian en Zeitmagazin. Van 1987-1994 fotografeerde hij grootschalige maatschappelijke en politieke reportages over Midden- en Oost-Europa, die onder meer werden gepubliceerd in Paris Match, Sunday Times en New York Times. Hij was een van de eerste westerse fotografen die verslag deed van Ceausescu’s Roemenië en Albanië. Hij fotografeerde de ‘zachte revolutie’ in Praag, de val in Bulgarije, de opening van de Berlijnse Muur en de Joegoslavische burgeroorlog in Kroatië en Bosnië, en tenslotte de Tsjetsjeense oorlog. Hij schreef en fotografeerde verschillende prentenboeken en zijn werk was te zien op het internationale festival voor fotojournalistiek “Visa pour l’Image” en in het Willy-Brandt-Haus in Berlijn. Ook was Hans Madej partner van het gerenommeerde fotobureau »Bilderberg« en later lid van het fotobureau »laif«. Hij is de winnaar van de Duitse fotoprijs en de Kodak-fotoboekprijs. In 1995 beëindigde hij zijn carrière als fotoreporter en ging hij filmen, waarmee hij ook en erg succesvol was. 

Hij overleed in april 2021 aan de gevolgen van kanker. De familie van Hans Madej stelt het erg op prijs dat de foto’s die hij in Italië maakte bij Gli Italiani te zien en te koop is.