Over Raffaele Celentano

Wie ik ben

Ik ben opgegroeid in Zuid-Italië in een katholiek arbeidersgezin. In mijn familie bestonden geen artistieke tradities, dat merkte ik al op jonge leeftijd toen ik ontdekte dat ik de dingen anders zag dan de meeste mensen. De beelden die ik toen zag vond ik pas veel later in mijn leven weer terug in de fotografie. Met foto’s was ik in staat mezelf artistiek uit te drukken en tegelijkertijd in mijn levensonderhoud te voorzien. Ik heb er nooit spijt van gehad dat ik dit beroep heb gekozen, want sindsdien heb ik altijd datgene gedaan waar ik van houd. 

Mijn werk is voornamelijk geïnspireerd door film, de schoonheid van mijn geboorteland en de onvoorwaardelijke liefde van mijn moeder. Ik keek in mijn jeugd naar de zwart-witfilms van Fellini, Antonioni, Pasolini en veel anderen. Ik realiseerde me dat beelden sterke emoties kunnen oproepen en een fantastische wereld kunnen weergeven. Niet minder fantastisch was de wereld om me heen. Aan de prachtige kust van Sorrento en Amalfi heb ik mijn gevoel voor schoonheid en licht te danken. Van mijn moeder leerde ik te vechten voor waar ik van houd en ook om de mensen die ik ontmoet lief te hebben en te respecteren.

Groei

Hoewel ik er sinds mijn jeugd bewust van ben dat ik de “gave van het oog” heb, is het nooit bij me opgekomen om de kost te verdienen met fotografie. Jarenlang was het gewoon een van mijn hobby’s, een passie. In 1991 won ik een fotowedstrijd over schoonheid met een foto van een oudere vrouw die haar haar opsteekt terwijl ze in een gebroken spiegel kijkt. De stijl van de foto werd vergeleken met die van de beroemde Franse fotograaf Henri Cartier-Bresson. Voor de wedstrijd had ik nog nooit van deze naam gehoord, maar kort daarna ging ik naar een bibliotheek en dankzij zijn boeken ontdekte ik zijn verbazingwekkende talent. Ik was zo onder de indruk dat ik besloot te stoppen met mijn baan als docent Italiaans en werd fotograaf. Het was de beste beslissing van mijn leven. Al snel daarna reisde ik de wereld rond voor vele internationale tijdschriften en ontdekte ik prachtige plekken en verschillende culturen.

Aanvankelijk was ik geïnteresseerd in alle richtingen van fotografie en ook tegenwoordig beperk ik me niet graag tot één enkele stroming. Wat mij echter het meeste fascineert zijn mensen. Ik ben dol op interactie met mensen, om te zien wat hen drijft en om hun psyche te observeren. Fotografie is een uitstekende manier om mensen te leren kennen en de beste plaats om dit te doen is op straat. Als ik op straat ben, volg ik mijn instinct en luister ik naar mijn gevoelens. Als mijn instinct links zegt, dan ga ik naar links. Vaak, als ik een geweldig moment heb vastgelegd, heb ik het gevoel dat ik een soort visioen heb gehad.

Misschien is dit gewoon ervaring. De straat is als een tekst, die ik op mijn eigen imperfecte manier kan lezen. Ik houd ervan om op straat te zijn en naar anderen te kijken. Het is zo prachtig om te leven en te ontcijferen wat er om ons heen gebeurt. Ik kijk naar iedereen die op straat loopt, probeer mogelijke relaties tussen individuen te ontrafelen en probeer te begrijpen wat er zou gebeuren als ze samen zouden komen of uit elkaar zouden gaan. Als het gaat om beeldinhoud biedt de straat een ongelooflijk levendig potentieel. Ik ben naar niets specifieks op zoek, ik kijk gewoon. Net als golven die constant aanspoelen, brengt de straat altijd iets nieuws. Het verrijkt mijn leven. Ik probeer altijd een camera bij me te hebben en open mijzelf voor de vrijgevigheid van het straatleven. 

Fotografie is een analytische discipline, in tegenstelling tot schilderkunst die synthetisch is. Sommige mensen hebben van nature een analytische verbeelding, anderen een synthetische en weer anderen geen. Ik ben analytisch. Als iemand me een blanco vel papier geeft en me vraagt om iets te tekenen, raak ik in paniek. Ik heb geen idee waar ik moet beginnen. Als ze me echter ergens in de wereld neerzetten en vragen om uit te leggen wat ik visueel zie en dat op een foto te bevriezen, doe ik dat heel makkelijk. Bijna instinctief, zou ik zeggen.

Voor mij is het hele proces van het maken van een foto een bron van vreugde. Als ik ergens ga fotograferen, weet ik nooit of ik er vijf minuten of vijf dagen zal zijn. Mijn inspiratie haal ik uit de atmosfeer, het licht, de mensen en mijn reactie op dat moment. Creatief zijn betekent vaak een pad volgen met zeer weinig kansen en slechts deels uitgewerkte ideeën, vaak eindigend in een doodlopende weg maar toch klaar staan om een nieuw pad te volgen.

Ik geniet ervan om op vreemde momenten van de dag of nacht buiten te zijn en kennis te maken met fascinerende plekken waar ik ook graag zou willen zijn als ik geen fotograaf was. Ik fotografeer graag wanneer ik reis en hou van alles wat daarbij hoort. Het ontwikkelen van de film en het bekijken van de eerste contactafdrukken. Het is altijd zo spannend om mijn foto’s te bewerken, de eerste testafdrukken te maken en uiteindelijk het resultaat van de laatste afdruk te zien. Ik vind het cruciaal dat ik mijn foto’s zelf afdruk. De donkere kamer biedt een onmetelijk creatief potentieel. Het kan zelfs zijn dat iemand anders technisch beter kan afdrukken dan ik, maar dat het beeld dan niet overeenkomt met mijn interpretatie ervan. Ik vind werken in de donkere kamer en afdrukken in het algemeen fascinerend en inspirerend. Het beïnvloedt en verrijkt de manier waarop ik kijk en ook mijn manier van fotograferen.

Mijn visite op fotografie

Pas na publicatie van je werk krijg je te maken met reacties van andere mensen. Fotografie is een grote uitdaging die veel werk met zich meebrengt, maar het is iets waardoor ik bij deze wereld hoor. Het doet me deugd dat ik een moment uit de realiteit kan vangen.

Sinds het digitale tijdperk worden foto’s soms gewijzigd met behulp van bewerkingsprogramma’s als Photoshop. Het is belangrijk om een ethische manier van werken in acht te nemen bij deze bewerkingsprogramma’s. Je kunt bijvoorbeeld Photoshop-tools gebruiken die exact de acties en de processen simuleren die in de darkroom worden gebruikt. Maar Photoshop te gebruiken om de realiteit van een afbeelding te manipuleren is dodelijk en schaadt het fundament van fotografie.

Ik durf te beweren dat een van de redenen waarom ik fotograaf ben geworden, is om bewijsstukken van mijn leven te produceren. Het woord “reportage” verklaart dit perfect; report age: een verslag van een tijdperk. Daarom probeer ik zo vaak mogelijk met analoge film te fotograferen.

De Italiaanse collectie

Naast reportagefotografie en al het andere werk dat ik heb gedaan, hou ik ervan mijn camera te gebruiken als dagboek van mijn leven.
De tentoonstelling die u hier ziet is gewijd aan mijn land en mijn volk, ‘de Italianen’. De meeste foto’s zijn momentopnames van mensen die ik niet ken, gestolen ogenblikken; een klein deel ervan toont momenten uit mijn eigen leven, mijn familie, vrienden of zelfs mensen wier pad korte tijd mijn leven kruisten. Fotografie heeft de kracht om ook die ontmoetingen voor altijd te laten voortduren.

De collectie is voornamelijk ontstaan door het feit dat ik aandachtig naar de wereld kijk en dat is dus vaak op dezelfde plek als waar ik ben geboren. Mijn werken worden gekenmerkt door datgene wat ik zelf ben. Je moet trouw blijven aan jezelf. Je werk moet jezelf op de een of andere manier weerspiegelen en uit je hart komen.

Raffaele Celentano, 2019

Scroll down